“சங்கத் தமிழில் சனாதனம்” தொடரின் இந்தப் பகுதியில், வேதம் என்பது தமிழர்களுக்கு வெளிப்பட்ட பண்பாடு அல்ல என்றும், சங்க காலத் தமிழர் வாழ்க்கையுடன் நெருங்கிய தொடர்புடையதாக இருந்தது என்றும் ஆசிரியர் வாதிடுகிறார். வேதம் ஆரியர்களால் பின்னாளில் தமிழர்களுக்கு திணிக்கப்பட்டது என்ற கருத்தை மறுக்கும் வகையில், சங்க இலக்கியங்களும் தொல்காப்பியமும் பல ஆதாரங்களை வழங்குகின்றன என கட்டுரை விளக்குகிறது.
மதுரைக்காஞ்சி மற்றும் பரிபாடல் போன்ற சங்க இலக்கியங்களில் இடம்பெறும் பாடல்களை மேற்கோள்காட்டி, மதுரை நகரம் வேத ஓசையோடு விடியலைக் கண்டதாகவும், வேதம் அக்கால சமூக வாழ்வின் ஒரு அங்கமாக இருந்ததாகவும் ஆசிரியர் குறிப்பிடுகிறார். மதுரையின் பண்பாட்டு வாழ்விலும், தமிழர்களின் அன்றாட வாழ்க்கையிலும் வேத மரபுகள் இடம்பிடித்திருந்ததாக அவர் வலியுறுத்துகிறார்.
மேலும், பட்டினப்பாலையில் இடம்பெறும் குறிப்புகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு, சோழர்களின் தலைநகரமாக இருந்த காவிரிப்பூம்பட்டினத்திலும் வேத அறிஞர்கள், தத்துவ விவாதங்கள் மற்றும் வேள்வி மரபுகள் செழித்திருந்ததாக கட்டுரை எடுத்துரைக்கிறது. வணிகர்கள் கூட வேத வழிபாடுகளுக்கும் அறச் செயல்களுக்கும் ஆதரவாக இருந்ததாக ஆசிரியர் கூறுகிறார்.
தமிழ் இலக்கண நூலான தொல்காப்பியத்தின் அரங்கேற்றமும், நான்கு வேதங்களிலும் தேர்ச்சி பெற்றதாகக் கூறப்படும் அதங்கோட்டு ஆசானின் முன்னிலையில் நடைபெற்றதாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது. இதன் மூலம் தமிழ் இலக்கண மரபும் வேத மரபும் ஒன்றோடொன்று இணைந்திருந்தன என்ற கருத்தை ஆசிரியர் முன்வைக்கிறார்.
இவ்வாறு சங்க இலக்கியங்கள், தொல்காப்பியம் மற்றும் பழந்தமிழ் சமூகத்தின் பல்வேறு அம்சங்களை ஆதாரமாகக் கொண்டு, தமிழ் மற்றும் வேத மரபுகள் வரலாற்று ரீதியாக ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்திருந்தன என்ற பார்வையை இந்தக் கட்டுரை முன்வைக்கிறது. மேலும் ஆதாரங்கள் அடுத்த பகுதிகளில் விவாதிக்கப்படும் என்றும் ஆசிரியர் குறிப்பிட்டுள்ளார்.
